helbest

 helbest

1. û di pêsîra min da xêlîya delala min heye. şîn.
 
    diçim. berê min ketiye çemê şivankuj, diqêre!
    dîlan e, roja êgir e, hêvîya min in hevalên min.
 
    newaya çiyê yî tu, ax, niştiman ti çi qas rind î.
 
2. helbesta me ye ev, li ber devê çêm tê xwendin.
 
    harehara dilê min e, agir vedije, ez vedijim ey!
    xwe diavêjime pêsîra hevalan, berr î bedew in.
 
    dîlan e, difûre şivankuj, delala min li vir nîn e.

Bajar li ser pîya bû duh, ba dizûre îro û pênc seet berîya niha, li parqa sumerê, min şairek nas kir

bajar li ser pîya bû duh, ba dizûre îro û pênc
seet berîya niha, li parqa sumerê, min şairek
nas kir
 
em ji êlekî ne fêrîk, ava ku em vedixwin ji çiyê
                                                 dizê. –
 
fêrîk, gul kurmancî ye helbesta te, xalisreng e
di pêçeka elegezê da xwe xweyî dike, mezin di-
       be – mezin dibe, difûre.
 
biherike li cihê xwe biherike, birije ji çiyê, tu yî
                  ew berfa biharê,
                        birije,
                   pak î - zelal.                                                                 

Fêrîkê Ûsiv

Siwarên li pişt derî hespên xwe digeriyan

siwarên li pişt derî hespên xwe digeriyan

nêrgiza li mêrga dermalê berê xwe dabû tavê:

 
I. tarîstang bû, kevirek ji kuncika dîwêr qêrîya:
 
  go, hûn dibînin, haho hawar haho, bêdengî!
   li qadê, di nava gulan da pêşî hespan dikujin!
  go, navê hespê şêxê min derwêş e, bêdengî!
 
 
li hêvîya mexsed û mirazê xwe me, netemire. –
 
II. bayên gêlî, hespên reşkilkirî, hûn li ku man?
 
   pûşper bû, rengê mexmel bû zeman, têk çû!
    xewn têk çûn û hesp, berê wan ketibû bajêr
   digotin û dihatin, ji ber û xalîçeyan diniziliyan.
 

Kulîlka li mala bavê min ji vî zemanî nebû

Kulîlka li mala bavê min ji vî zemanî nebû

Ez ê vegerim, digot, kulîlka li mala bavê min.
 
Dibêje: ez ji baxê îremê me, koll û kavil, an jî
ji bêhna royê me ez, li ber pacê, her sibe, zer.
 
Hûn stranên xwe bibêjin, digot, ez ê vegerim.
 
Dibêje: bi awayekî ev bang e, an jî xewn e ez
dibînim, şev nîvê şevê li malekê, li sînor, reş.
 
Ez ê vegerim, digot, kulîlka li mala bavê min.

di dîrokê da leyla hene: ron - serfiraz e leyla

di dîrokê da leyla hene: ron – serfiraz e leyla
 
li wir sekinî ye, şefeqa korr, bexda! ji ra bibêjin,
      kanê çelenga me leyla?
 
leyla, bo xwedê, bêje! tu berxa kîjan çiyayê yî?
      leyla, xewna te şîn e, şîn!
 
were, serê xwe dane ser çokê dîya xwe, ez ê bi
      gulîyên te alekê çêkim ji te ra!* -
 
di dîrokê da leyla hene: ron – serfiraz e leyla.
 

*devkî. belav bûye. wisa dibêjin.

di dîrokê da cemîle hene: ron - serbixwe ye cemîle

 

di dîrokê da cemîle hene: ron – serbixwe ye cemîle
 
go, çi li dora xwe dizivirin! va, li wir e qart hadaşt;
de herin! -ka kê berx e kê beran e- em bibînin, de! –
 
binefşek, bêhn bi bêhn belav dibe, pejal pejal mor;
di nava çolê da stêrkeka sayî, el berberî, bûhayrad.
 
di dîrokê da cemîle hene: ron – serbixwe ye cemîle.

hilmeka dûredirêj e meyrema hêlîna xwe digere

hilmeka dûredirêj e meyrema hêlîna xwe digere
 
1. bazar bû, xwezgînîyê meyremayê hatibûn dîsa!
    li devera kevirê xaç em rastî hev hatin, çîçek bû.
 

2. meyremayê meyremayê ti li van deran çi digerî?
    go ti dibinî – di çavên meyremayê da xem hebû!
   hilmeka dûredirêj e meyrema hêlîna xwe digere.
 

3. ey dengê dara hewrê ey ew hespên avê, xemilî:
    bisekinin, neçin, ez ê rihê xwe radestî we bikim.

Kulîlk vedibûn hêdî hêdî li birca madirê

 

Kulîlk vedibûn hêdî hêdî li birca madirê

                                                     Xewn nebû, na!                    
Şeveqê hêdî hêdî diavêt / di rê da rastî wê qîzê hatim.
                                          Vîyan Vîyan!
              Gur, gur dibû dipekiya.
Porê te, dibêjim, Vîyan! Piltepilt, kê vedigire êvar êvar?
                               Dîtina ku min dît, haho hawar!
Dest û pê min lerizî, reşê qîr bû, bêguman leyla.
 
colên pêz ketibûne rê, awirên kêj dir, fîqîniya şivan bedew bû.
 
Kulîlk vedibûn hêdî hêdî li birca madirê.
                 Xewn nebû, na!
Destê xwe ji xaldî ra vekiri bû / bi vî nan î kim bi vî nan î!
Digot û dilorand.
    Ewqas jî dengşalûr bû.
 
Vîyan Vîyan! Rinda xorê, ka bibêje, tu heyî yî yan na? –

bibihîzin, digotin, em li ser rêya vegerê ne

bibihîzin, digotin, em li ser rêya vegerê ne

 
   bibihîzin, digotin, em li ser rêya vegerê ne:
 
bibezin bibezin ey hespên çiyayên heftreng:
binêrin û vî alî da werin hespên ksenophon!
           em ê konên xwe li vira vedin.
 
digotin, dê, bav, hezkirî: em zû da li vir in, zû!
sond dixwarin, şahid e, ev roja li ser serê me.–
 
ey rengên esmanê min, bayên çiyê û kulîlkê!
                                         bibêjin,
   niha, ev xewna kê ye ku em tê da dimeşin? 

Semîramîs Semîramîs Mîrzayê Dilê Xwe Digere

 

Semîramîs Semîramîs Mîrzayê Dilê Xwe Digere

Dirêj nekim! Gul hebû di destê Şamîranê da: Tûj!
 
Min wê rojê Şahbanû Semîramîsê di xewna xwe
da dît, bi leşkerên xwe ve hatibû Tuşpayê: Dagir.
 
                                    Go, rabe bigere, li pey hilma
min bikeve, bibihîze              
dengê min, bêhna min li wan dera ye, difûre, sor.
                Di nav sûretên bayê da me ez.
Bibîne, min bibîne!
 
Axirî ez rabûm/çûm, tiştên ecêb diqewimîn. Min
ew dît - di nav bayê Romê da: Axirî, go! Payîz bû.
(û hêdî hêdî xwe xwar kir ez paç kirim Semîramîs)
 
Dirêj nekim! Gul hebû di destê Şamîranê da: Tûj!

Jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr

Jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr

            Ka / ji min ra behsa xewna xwe bike / Sibylla
Sûretê te bûye spîqelqaş, mîna hîvê, tazî. Sibylla, tu kê ditirsî?
(jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr)
Rihê te agir e, dikele, tu delalîya xwe dinêrî mexmer mexmer:
                                                         Jerusalem!
 
Kulîlk î, kevin, kenanî. (vê qasê nêçîrvanê te ez im - bibihîze.)
(jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr)
Gevez; gulpegulpa dilê te ye niha, Sibylla, li ber derî çi difikirî? 
                            Jerusalem!
 
Ey şarê zer – tu dikevî – te hemêz dikin, egalreş in – tu dikevî.      
(jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr)
Hilde, Sibylla, bira hespên min bi te ra bin, bifirîne ji dûrîyê ra.–

xewna li ber deriyê hewşa jacqueline roqueê

 

xewna li ber deriyê hewşa jacqueline roqueê

I. 

li ser pişta min tabûtek tengalek, tê da tijî term!
              meşiyam meşiyam meşiyam
li çolê, bi tenê, rê û rê bê rênîş, di bin tavê da.
 
rastî refên çivîkên çoleme hatim; hilgirtibûn (ew)
ewrên baranê, difirîyan ber bi rojhilat, berê wan
                    li warê nêrgizan bûn.

 II.

jacqueline roque, picasso

(destên jacqueline roqueê bi hev ra girêdayî ne:

116 x 88,5cm. li dîwarê min daliqandî ye. rind e.)
 
çik sekinîm, berevajî bû cî - xan, filitîm ji xewnê!

 
III.
tabût: bîra min e korr bû / sînor e, êş û jan in jê
                                         dikişe
çol: kirasê min bû / rizî ye, xwe bi rihê min ve a-
                     landiye
rê: bêguman daristanek bû / dûr e, dimeşim, na-
                                         gihîjimê
tav: dirûnkarekî diltenik bû/dirûnkarekî diltenik
                                         e,
                didirû/t tenêtiyê bi tenêtiyê ve.
                                                                           (…)

imagism and imagism – lê ev helbest li gorî banga imagismê nehatiye nivîsandin

 

imagism and imagism – lê ev helbest li gorî banga imagismê nehatiye nivîsandin

 
va, tên ew hespên ji beriya zayînê mane: li ser piştên wan lejyonên roma-

yê, di destên wan da zagonên mamoste duce, kanto bi kanto dibêjin û tên!
 
digerin ha digerin, şa’irekî, di sedsala bîstan da.

ji min dipirsin, ku ye weston loomis? bi kelecan!
nizanim, nasnakim, dibêjim! berê wana didime
mediterraneoyê, hişê min da pirsên xwerû –ac/dc:
l’m on the highway to hell, ez li ser rêya dojehê
me!- gav bi gav ber bi ezra pound ve dimeşim!

reş in, mîna zagonên duce, reş! lê, ezra, na! şîn.
 
na na, ne fascismo / yê be mijara me, na! bala xwe bidinê, bes bes, em ê
li ser baxê îremê, the middle east, atthis û li ser the waste landê biaxivin!
 
(rê dawî bû, ez li ber deriyê dojehê me)
 
 
 
*nebû. ez ê paşê lê vegerim. belkî.

 

 

 

Dengê Darê

Dengê Darê

bo Seyîdxanê Boyaxçî û Ennio Morriconeyî
 
        Kêr ji zireta gulê ye li vir
         di hişmendiya min da
    nexş û nîgarên bêhndar
             bi gulê ve
               hate vebirîn.
         Heyameka din jî, dîsa
         li hewayê dardakirî ma
             dem û dewran
         navbera du kanîyan da
         dem û dewran
         ax, min rihê xwe jî
             pê ve daliqand.
   Bicivin, werin, xwişk û birayên min
        ên delal, dilore
        — ev banga dengê darê ye —
             îroj şîn e, şîn.

Kosmos

Kosmos

 
Ez bi çi awayî gazî te bikim, hey lêlê, xatûnê

du şevreng in, hilmek ji avê ye, ew çavên te!

Du reşeba, dûrr û agirnak! du çira, ji qewmê
zeytûnî! -hûrik hûrik hûrikokî nîn in- lê gava 
dibişirin -heyhat!- hêdî hêdî dibişkive ev dilê
min! –di rastîyê da tu heyî, va, li wir sekinîyî
were min bibîne, ey perî, were min biafirîne.

Ez di orta valayîyê da me, xweş, diniqute şev

bêje ji min ra, audrey hepburn, ew tu yî, ew?

paul celan

 paul celan

1. ez di nav atlasek çiyayî da me; di berîka min da
             kêreke kor a kevin, digerim,
                                   li pey jehra zer im.
                                                      

paul celan

                                                       /an jî:
   şev şev ewr dikişin ji van çiyayan, ba ba kendal.

2. dibihîzim dengê te, siyah, awiran dibire ji xemê
  (te xwe sû kir, tê herî, gazî te dike niha la seine)
   ax sêwîyo, paul, ev nalîna çi/ye li esmanê te tê?
                                                  

                                                   dûr e;

   lêdixe, dibihîzim, xwe dirêse Todesfuge Todes-
   fuge.
               kûr kûr/

3. ey balindeyên newşeya reş, rê nîşanî min bidin
                                                                  

                                                    bifirin, de!