helbest, hesp, rimbaud û kantata mirinê

helbest, hesp, rimbaud û kantata mirinê
 
I.
zeman teng e, li ber devê kêrê da ye, xwe diguherîne bi sor
                                                                       û gizirî.
 
rimbaud bi hespê xwe yê mexmer va derdikeve li ser dîkê
     êdî li hemberî helbestê ye: çake dibêjim, amade me
                            birijîne xwîna sor li ser xaka sar.
 
II.
hespê mexmer radibe li ser du lingan – zîn e: zeman teng e
yê kîngê biqede ev xuyang? lewra, yek dimire yek dimîne di
                                                                  vê çîrokê da.
 
mirin û hesp dimînin, dengê rimbaud hê jî tê, lê helbest
                          dinale, li ber sekeratê ye, dibêjin. –