helbest, hesp, rimbaud û kantata mirinê

helbest, hesp, rimbaud û kantata mirinê
 
I.
zeman teng e, li ber devê kêrê da ye, xwe diguherîne bi sor
                                                                       û gizirî.
 
rimbaud bi hespê xwe yê mexmer va derdikeve li ser dîkê
     êdî li hemberî helbestê ye: çake dibêjim, amade me
                            birijîne xwîna sor li ser xaka sar.
 
II.
hespê mexmer radibe li ser du lingan – zîn e: zeman teng e
yê kîngê biqede ev xuyang? lewra, yek dimire yek dimîne di
                                                                  vê çîrokê da.
 
mirin û hesp dimînin, dengê rimbaud hê jî tê, lê helbest
                          dinale, li ber sekeratê ye, dibêjin. –
 

hilmeka dûredirêj e meyrema hêlîna xwe digere

hilmeka dûredirêj e meyrema hêlîna xwe digere
 
1. bazar bû, xwezgînîyê meyremayê hatibûn dîsa!
    li devera kevirê xaç em rastî hev hatin, çîçek bû.
 

2. meyremayê meyremayê ti li van deran çi digerî?
    go ti dibinî – di çavên meyremayê da xem hebû!
   hilmeka dûredirêj e meyrema hêlîna xwe digere.
 

3. ey dengê dara hewrê ey ew hespên avê, xemilî:
    bisekinin, neçin, ez ê rihê xwe radestî we bikim.