Nîgaş

 

Nîgaş
 
Sivik. Moran bi moran e: dîwanek û xuyangek.  
 
      Hebe tunebe
Sê sed û heftê sal e, dara gûzê li hêvîya mirazê xwe ye.                                             
           Hevalbendê qijika şîn                
                û çiyayê reş e.  
            Bipirsin, em hevsond in, dibêje. –
      Hebe tunebe                  
Sê sed û heftê sal e, dara gûzê li hêvîya mirazê xwe ye.           
         Min jimirî. Dara gûzê dara gûzê du çiqil e.
                                 Qîj.
 
Dara gûzê niha di valahiyê da diheje: ba û zêmarek.         

ba diçizîne rabe em herin guhê xwe bidinê

ba diçizîne rabe em herin guhê xwe bidinê
 
ez û bafiroka xwe dişibine hev, bafiroka min li hewayê ye her roj  
difire difire – bi tîrojên
      tavtangê ra dileyîze.
 
em bi serê xwe ne, mîna welatê xwe, tikatenê.
 
ez li jêrê me, li pêsira van çiyayên reş, rênîş im guhê xwe didime
ba û bahoran, ez bi ku alî da
      herim bafiroka min li dû min e.