mcmxcı

 mcmxcı

min xewnek hebû, ji sêrî bigire hata binî xwîn, sor!
   
    min xewnek hebû, gelî hevalan, min xewnek!
    germ, di kefa destê min da, mîna agirpijek bi
    serê xwe, dikeliya ha dikeliya ji kûr va! xewn!
 
de bêjin, ka kê we yê xewna min şîrove bike niha?

nicanor parra gazî dike ji çiyê bejêr kin wê helbestê

nicanor parra gazî dike ji çiyê bejêr kin wê helbestê

nehatime ji bo qewlika ji we ra bibêjim – leheng nîn im.
          pesindar, na, qet nîn im.
bi roj bi şev ji sikakên we ra derbas dibim – berbad, pîs
bila guhe we li min be, hevalno, helbest divê bikeve her
qulê.
 

helbesta min li van deran bêhna xwe vedide, dibêje parra.

nicanor parra

helbest

 helbest

1. û di pêsîra min da xêlîya delala min heye. şîn.
 
    diçim. berê min ketiye çemê şivankuj, diqêre!
    dîlan e, roja êgir e, hêvîya min in hevalên min.
 
    newaya çiyê yî tu, ax, niştiman ti çi qas rind î.
 
2. helbesta me ye ev, li ber devê çêm tê xwendin.
 
    harehara dilê min e, agir vedije, ez vedijim ey!
    xwe diavêjime pêsîra hevalan, berr î bedew in.
 
    dîlan e, difûre şivankuj, delala min li vir nîn e.

Siwarên li pişt derî hespên xwe digeriyan

siwarên li pişt derî hespên xwe digeriyan

nêrgiza li mêrga dermalê berê xwe dabû tavê:

 
I. tarîstang bû, kevirek ji kuncika dîwêr qêrîya:
 
  go, hûn dibînin, haho hawar haho, bêdengî!
   li qadê, di nava gulan da pêşî hespan dikujin!
  go, navê hespê şêxê min derwêş e, bêdengî!
 
 
li hêvîya mexsed û mirazê xwe me, netemire. –
 
II. bayên gêlî, hespên reşkilkirî, hûn li ku man?
 
   pûşper bû, rengê mexmel bû zeman, têk çû!
    xewn têk çûn û hesp, berê wan ketibû bajêr
   digotin û dihatin, ji ber û xalîçeyan diniziliyan.
 

di dîrokê da cemîle hene: ron - serbixwe ye cemîle

 

di dîrokê da cemîle hene: ron – serbixwe ye cemîle
 
go, çi li dora xwe dizivirin! va, li wir e qart hadaşt;
de herin! -ka kê berx e kê beran e- em bibînin, de! –
 
binefşek, bêhn bi bêhn belav dibe, pejal pejal mor;
di nava çolê da stêrkeka sayî, el berberî, bûhayrad.
 
di dîrokê da cemîle hene: ron – serbixwe ye cemîle.

Kulîlk vedibûn hêdî hêdî li birca madirê

 

Kulîlk vedibûn hêdî hêdî li birca madirê

                                                     Xewn nebû, na!                    
Şeveqê hêdî hêdî diavêt / di rê da rastî wê qîzê hatim.
                                          Vîyan Vîyan!
              Gur, gur dibû dipekiya.
Porê te, dibêjim, Vîyan! Piltepilt, kê vedigire êvar êvar?
                               Dîtina ku min dît, haho hawar!
Dest û pê min lerizî, reşê qîr bû, bêguman leyla.
 
colên pêz ketibûne rê, awirên kêj dir, fîqîniya şivan bedew bû.
 
Kulîlk vedibûn hêdî hêdî li birca madirê.
                 Xewn nebû, na!
Destê xwe ji xaldî ra vekiri bû / bi vî nan î kim bi vî nan î!
Digot û dilorand.
    Ewqas jî dengşalûr bû.
 
Vîyan Vîyan! Rinda xorê, ka bibêje, tu heyî yî yan na? –

Semîramîs Semîramîs Mîrzayê Dilê Xwe Digere

 

Semîramîs Semîramîs Mîrzayê Dilê Xwe Digere

Dirêj nekim! Gul hebû di destê Şamîranê da: Tûj!
 
Min wê rojê Şahbanû Semîramîsê di xewna xwe
da dît, bi leşkerên xwe ve hatibû Tuşpayê: Dagir.
 
                                    Go, rabe bigere, li pey hilma
min bikeve, bibihîze              
dengê min, bêhna min li wan dera ye, difûre, sor.
                Di nav sûretên bayê da me ez.
Bibîne, min bibîne!
 
Axirî ez rabûm/çûm, tiştên ecêb diqewimîn. Min
ew dît - di nav bayê Romê da: Axirî, go! Payîz bû.
(û hêdî hêdî xwe xwar kir ez paç kirim Semîramîs)
 
Dirêj nekim! Gul hebû di destê Şamîranê da: Tûj!

Jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr

Jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr

            Ka / ji min ra behsa xewna xwe bike / Sibylla
Sûretê te bûye spîqelqaş, mîna hîvê, tazî. Sibylla, tu kê ditirsî?
(jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr)
Rihê te agir e, dikele, tu delalîya xwe dinêrî mexmer mexmer:
                                                         Jerusalem!
 
Kulîlk î, kevin, kenanî. (vê qasê nêçîrvanê te ez im - bibihîze.)
(jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr)
Gevez; gulpegulpa dilê te ye niha, Sibylla, li ber derî çi difikirî? 
                            Jerusalem!
 
Ey şarê zer – tu dikevî – te hemêz dikin, egalreş in – tu dikevî.      
(jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr)
Hilde, Sibylla, bira hespên min bi te ra bin, bifirîne ji dûrîyê ra.–