nicanor parra gazî dike ji çiyê bejêr kin wê helbestê

nicanor parra gazî dike ji çiyê bejêr kin wê helbestê

nehatime ji bo qewlika ji we ra bibêjim – leheng nîn im.
          pesindar, na, qet nîn im.
bi roj bi şev ji sikakên we ra derbas dibim – berbad, pîs
bila guhe we li min be, hevalno, helbest divê bikeve her
qulê.
 

helbesta min li van deran bêhna xwe vedide, dibêje parra.

nicanor parra

helena li ber devê çêm deriyê xwe li min vekir

helena li ber devê çêm deriyê xwe li min vekir
 
helena li ber devê çêm deriyê xwe li min vedike, rûgeş.
 
bo yê ku tiştek li ser tiştekî nexistiye: ba, bayê gulanê
ye, yanê ev bang e – merivan li ser
           rê û dirban dixe.
 
xweza dixwaze, va ye çivîkên beytik vedigerine hêlîna
xwe, ava çêm kûr kûr dikişe, ewrên asoyên sor li ser
                                   serê me ra derbas dibe.
 
û di orta vê kêlîyê da hilma min her ku diçe dikemile.