Dengê Darê

Dengê Darê

bo Seyîdxanê Boyaxçî û Ennio Morriconeyî
 
        Kêr ji zireta gulê ye li vir
         di hişmendiya min da
    nexş û nîgarên bêhndar
             bi gulê ve
               hate vebirîn.
         Heyameka din jî, dîsa
         li hewayê dardakirî ma
             dem û dewran
         navbera du kanîyan da
         dem û dewran
         ax, min rihê xwe jî
             pê ve daliqand.
   Bicivin, werin, xwişk û birayên min
        ên delal, dilore
        — ev banga dengê darê ye —
             îroj şîn e, şîn.

Kosmos

Kosmos

 
Ez bi çi awayî gazî te bikim, hey lêlê, xatûnê

du şevreng in, hilmek ji avê ye, ew çavên te!

Du reşeba, dûrr û agirnak! du çira, ji qewmê
zeytûnî! -hûrik hûrik hûrikokî nîn in- lê gava 
dibişirin -heyhat!- hêdî hêdî dibişkive ev dilê
min! –di rastîyê da tu heyî, va, li wir sekinîyî
were min bibîne, ey perî, were min biafirîne.

Ez di orta valayîyê da me, xweş, diniqute şev

bêje ji min ra, audrey hepburn, ew tu yî, ew?

paul celan

 paul celan

1. ez di nav atlasek çiyayî da me; di berîka min da
             kêreke kor a kevin, digerim,
                                   li pey jehra zer im.
                                                      

paul celan

                                                       /an jî:
   şev şev ewr dikişin ji van çiyayan, ba ba kendal.

2. dibihîzim dengê te, siyah, awiran dibire ji xemê
  (te xwe sû kir, tê herî, gazî te dike niha la seine)
   ax sêwîyo, paul, ev nalîna çi/ye li esmanê te tê?
                                                  

                                                   dûr e;

   lêdixe, dibihîzim, xwe dirêse Todesfuge Todes-
   fuge.
               kûr kûr/

3. ey balindeyên newşeya reş, rê nîşanî min bidin
                                                                  

                                                    bifirin, de!