helbest

 helbest

1. û di pêsîra min da xêlîya delala min heye. şîn.
 
    diçim. berê min ketiye çemê şivankuj, diqêre!
    dîlan e, roja êgir e, hêvîya min in hevalên min.
 
    newaya çiyê yî tu, ax, niştiman ti çi qas rind î.
 
2. helbesta me ye ev, li ber devê çêm tê xwendin.
 
    harehara dilê min e, agir vedije, ez vedijim ey!
    xwe diavêjime pêsîra hevalan, berr î bedew in.
 
    dîlan e, difûre şivankuj, delala min li vir nîn e.

Bajar li ser pîya bû duh, ba dizûre îro û pênc seet berîya niha, li parqa sumerê, min şairek nas kir

bajar li ser pîya bû duh, ba dizûre îro û pênc
seet berîya niha, li parqa sumerê, min şairek
nas kir
 
em ji êlekî ne fêrîk, ava ku em vedixwin ji çiyê
                                                 dizê. –
 
fêrîk, gul kurmancî ye helbesta te, xalisreng e
di pêçeka elegezê da xwe xweyî dike, mezin di-
       be – mezin dibe, difûre.
 
biherike li cihê xwe biherike, birije ji çiyê, tu yî
                  ew berfa biharê,
                        birije,
                   pak î - zelal.                                                                 

Fêrîkê Ûsiv

Siwarên li pişt derî hespên xwe digeriyan

siwarên li pişt derî hespên xwe digeriyan

nêrgiza li mêrga dermalê berê xwe dabû tavê:

 
I. tarîstang bû, kevirek ji kuncika dîwêr qêrîya:
 
  go, hûn dibînin, haho hawar haho, bêdengî!
   li qadê, di nava gulan da pêşî hespan dikujin!
  go, navê hespê şêxê min derwêş e, bêdengî!
 
 
li hêvîya mexsed û mirazê xwe me, netemire. –
 
II. bayên gêlî, hespên reşkilkirî, hûn li ku man?
 
   pûşper bû, rengê mexmel bû zeman, têk çû!
    xewn têk çûn û hesp, berê wan ketibû bajêr
   digotin û dihatin, ji ber û xalîçeyan diniziliyan.