Nîgaş

 

Nîgaş
 
Sivik. Moran bi moran e: dîwanek û xuyangek.  
 
      Hebe tunebe
Sê sed û heftê sal e, dara gûzê li hêvîya mirazê xwe ye.                                             
           Hevalbendê qijika şîn                
                û çiyayê reş e.  
            Bipirsin, em hevsond in, dibêje. –
      Hebe tunebe                  
Sê sed û heftê sal e, dara gûzê li hêvîya mirazê xwe ye.           
         Min jimirî. Dara gûzê dara gûzê du çiqil e.
                                 Qîj.
 
Dara gûzê niha di valahiyê da diheje: ba û zêmarek.         

ba diçizîne rabe em herin guhê xwe bidinê

ba diçizîne rabe em herin guhê xwe bidinê
 
ez û bafiroka xwe dişibine hev, bafiroka min li hewayê ye her roj  
difire difire – bi tîrojên
      tavtangê ra dileyîze.
 
em bi serê xwe ne, mîna welatê xwe, tikatenê.
 
ez li jêrê me, li pêsira van çiyayên reş, rênîş im guhê xwe didime
ba û bahoran, ez bi ku alî da
      herim bafiroka min li dû min e.

nicanor parra gazî dike ji çiyê bejêr kin wê helbestê

nicanor parra gazî dike ji çiyê bejêr kin wê helbestê

nehatime ji bo qewlika ji we ra bibêjim – leheng nîn im.
          pesindar, na, qet nîn im.
bi roj bi şev ji sikakên we ra derbas dibim – berbad, pîs
bila guhe we li min be, hevalno, helbest divê bikeve her
qulê.
 

helbesta min li van deran bêhna xwe vedide, dibêje parra.

nicanor parra