Paşê, paşê te dibînim, navê te diguhere li vir

 Paşê, paşê te dibînim, navê te diguhere li vir
 
Piçek Ciwan piçek jî Cohen, tu bibêje, lîrelîre!
 
Çîrokeke berê me ez, ji xewna spîndarekî têm.
Ey hespê ku ez li ber deriyê çiyê pêrgî hatim!
Bireşîne bijîyê xwe, bibeze çardeşevê, bigihîje
                        wê bîra korr û bibêjê:
 
          Ka ew sosina li hewşê?
Ya ku min û bayê pê ra hevaltî dikir / li dorê
dizivirîn em – mîna dînê dinyayê.
 
Mıj di paşila dîclê da mit bûye, ez çavên xwe
vedikim li ber tava elindê, xeber ji min ra tên
xeber! Dibêjin, di bin siya spîndarekî, gihiştî-
                 ye mirazê xwe sosina li hewşê.
 
Piçek Ciwan piçek jî Cohen, tu bibêje, lîrelîre!
 

helbest

 helbest

1. û di pêsîra min da xêlîya delala min heye. şîn.
 
    diçim. berê min ketiye çemê şivankuj, diqêre!
    dîlan e, roja êgir e, hêvîya min in hevalên min.
 
    newaya çiyê yî tu, ax, niştiman ti çi qas rind î.
 
2. helbesta me ye ev, li ber devê çêm tê xwendin.
 
    harehara dilê min e, agir vedije, ez vedijim ey!
    xwe diavêjime pêsîra hevalan, berr î bedew in.
 
    dîlan e, difûre şivankuj, delala min li vir nîn e.

Bajar li ser pîya bû duh, ba dizûre îro û pênc seet berîya niha, li parqa sumerê, min şairek nas kir

bajar li ser pîya bû duh, ba dizûre îro û pênc
seet berîya niha, li parqa sumerê, min şairek
nas kir
 
em ji êlekî ne fêrîk, ava ku em vedixwin ji çiyê
                                                 dizê. –
 
fêrîk, gul kurmancî ye helbesta te, xalisreng e
di pêçeka elegezê da xwe xweyî dike, mezin di-
       be – mezin dibe, difûre.
 
biherike li cihê xwe biherike, birije ji çiyê, tu yî
                  ew berfa biharê,
                        birije,
                   pak î - zelal.                                                                 

Fêrîkê Ûsiv