Jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr

Jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr

            Ka / ji min ra behsa xewna xwe bike / Sibylla
Sûretê te bûye spîqelqaş, mîna hîvê, tazî. Sibylla, tu kê ditirsî?
(jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr)
Rihê te agir e, dikele, tu delalîya xwe dinêrî mexmer mexmer:
                                                         Jerusalem!
 
Kulîlk î, kevin, kenanî. (vê qasê nêçîrvanê te ez im - bibihîze.)
(jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr)
Gevez; gulpegulpa dilê te ye niha, Sibylla, li ber derî çi difikirî? 
                            Jerusalem!
 
Ey şarê zer – tu dikevî – te hemêz dikin, egalreş in – tu dikevî.      
(jerusalem jerusalem veng veng pê pê elfesya di/kete bajêr)
Hilde, Sibylla, bira hespên min bi te ra bin, bifirîne ji dûrîyê ra.–

xewna li ber deriyê hewşa jacqueline roqueê

 

xewna li ber deriyê hewşa jacqueline roqueê

I. 

li ser pişta min tabûtek tengalek, tê da tijî term!
              meşiyam meşiyam meşiyam
li çolê, bi tenê, rê û rê bê rênîş, di bin tavê da.
 
rastî refên çivîkên çoleme hatim; hilgirtibûn (ew)
ewrên baranê, difirîyan ber bi rojhilat, berê wan
                    li warê nêrgizan bûn.

 II.

jacqueline roque, picasso

(destên jacqueline roqueê bi hev ra girêdayî ne:

116 x 88,5cm. li dîwarê min daliqandî ye. rind e.)
 
çik sekinîm, berevajî bû cî - xan, filitîm ji xewnê!

 
III.
tabût: bîra min e korr bû / sînor e, êş û jan in jê
                                         dikişe
çol: kirasê min bû / rizî ye, xwe bi rihê min ve a-
                     landiye
rê: bêguman daristanek bû / dûr e, dimeşim, na-
                                         gihîjimê
tav: dirûnkarekî diltenik bû/dirûnkarekî diltenik
                                         e,
                didirû/t tenêtiyê bi tenêtiyê ve.
                                                                           (…)

imagism and imagism – lê ev helbest li gorî banga imagismê nehatiye nivîsandin

 

imagism and imagism – lê ev helbest li gorî banga imagismê nehatiye nivîsandin

 
va, tên ew hespên ji beriya zayînê mane: li ser piştên wan lejyonên roma-

yê, di destên wan da zagonên mamoste duce, kanto bi kanto dibêjin û tên!
 
digerin ha digerin, şa’irekî, di sedsala bîstan da.

ji min dipirsin, ku ye weston loomis? bi kelecan!
nizanim, nasnakim, dibêjim! berê wana didime
mediterraneoyê, hişê min da pirsên xwerû –ac/dc:
l’m on the highway to hell, ez li ser rêya dojehê
me!- gav bi gav ber bi ezra pound ve dimeşim!

reş in, mîna zagonên duce, reş! lê, ezra, na! şîn.
 
na na, ne fascismo / yê be mijara me, na! bala xwe bidinê, bes bes, em ê
li ser baxê îremê, the middle east, atthis û li ser the waste landê biaxivin!
 
(rê dawî bû, ez li ber deriyê dojehê me)
 
 
 
*nebû. ez ê paşê lê vegerim. belkî.